skip to Main Content

Impact in de Praktijk: Interview met Jay Jay

Jay Jay 12 als hij naar de HAVO/VWO gaat. Hij kan het zich nog goed herinneren: ‘De eerste dag op de nieuwe school zaten we bij elkaar in de aula en iedereen ging een kant op naar de klaslokalen. Ik bleef achter en dacht: ik wil naar huis. Sindsdien ben ik niet meer naar een normale school geweest.’

Ik zit met moeder Karin, vader Jan en hun zoon Jay Jay, (24 jaar nu) aan de keukentafel. Dit vraagt om een toelichting. Karin: ‘Op de lagere school ging het nog wel aardig, maar achteraf weten we dat er toen al sprake was van een angststoornis. Vanaf die dag dat hij thuis kwam en zich voornam niet meer heen te gaan hadden we hem elke dag in huis. Hij bleef langer in bed liggen, begon te gamen en zijn dag- en nachtritme om te draaien. Natuurlijk waren er wel behandelingen bij Bascule en de GGZ, maar altijd waren er weer andere behandelaars en werd het nooit echt beter. Ook zagen we nooit iemand van de schoolinspectie, we moesten het zelf maar een beetje uitzoeken.

Op mijn vraag hoe dat voor Karin en Jan als ouders was en welke invloed het op het gezin had kan Karin wel wat vertellen: ‘We voelden ons heel onmachtig, we hadden het gevoel dat we weinig konden doen. Het vrat ook energie, alles draaide om Jay Jay.  Onze andere kinderen kwamen aandacht tekort, er waren regelmatig ruzies. ’s Morgens was Jay Jay niet te genieten als hij naar de Bascule toe moest. En altijd in het najaar had hij last van depressiviteit, dan was hij helemaal niet te genieten. Na de Bascule ging het helemaal mis, met dat gamen en ’s nachts wakker blijven. Was hij net uit bed, gingen wij aan het avondeten.

De verandering zette zich in dat Jay Jay zijn rijbewijs wist te halen. Dat was zijn grote doel en met behulp van o.a. neurofeedback lukte dat. Daarna probeerden we ook wat dagbesteding te vinden voor JayJay maar dat liep telkens op niets uit, niets had zijn interesse. Tot de arbeidsdeskundige van het UWV de tip gaf te gaan kijken bij ICT vanaf Morgen. ICT had tenslotte zijn interesse.’ Laurens van ICT vanaf Morgen ziet Jay Jay nog zitten de eerste keer aan de spreektafel, samen met zijn moeder. ‘Ik dacht, moet deze in zichzelf gekeerde jongen ooit kans maken op de arbeidsmarkt? Ik gaf hem geen dubbeltje, maar de arbeidsdeskundige drong aan om het toch te proberen. En daar heb ik nooit spijt van gekregen. Niet alleen was het voor Jay Jay een hele uitdaging, ook voor ons als jonge, zijn weg nog vindende organisatie.

De start van Jay Jay bij ICT vanaf Morgen is weifelend. Een keer niet, een middag wel, maar die ene middag werden twee middagen, drie middagen en een half jaar later zomaar een ochtend. ’s Morgens om 9 uur aanwezig zijn, en het lukte! Ook begon Jay Jay uit zijn schulp te kruipen. Hij overlegde met zijn collega’s, er werd voorzichtig gelachen aan de eettafel en Jay Jay ontwikkelde zich als een volwaarde kracht die vier dagen in de week werkt. Regelmatig op de vrachtauto zit, nieuwe jongens begeleid en projecten uitvoert. En nu de komende maanden zijn weg gaat vinden op de arbeidsmarkt.

Maar waarom ging het bij ICT vanaf Morgen wel goed vraag ik? Jay Jay: ‘het is niet vrijblijvend, dat is het verschil. Je werk moet goed zijn en er wordt op je gerekend. In het begin kwam ik ’s morgens nog wel eens te laat. Maar Sjaak nam me toen apart en zei dat dat maar eens afgelopen moest zijn. Heel duidelijk, en dat hielp. Eindelijk iemand die me begreep! Sindsdien ben ik er gewoon op tijd. En wat ook belangrijk is: er is altijd een goede sfeer en iedereen is gewoon een beetje knettergek en daar hou ik wel van.

Als laatste moet vader Jan ook wat kwijt. ‘Je moet straks even kijken in de schuur die Jay Jay en ik samen verbouwd hebben. Er staat nu een pool-biljart in. Alles hebben we samen gedaan. Ik had niet verwacht dat ooit nog mee te maken. We zijn nu weer een echt gezin.

Impact in de Praktijk

Jay Jay 12 als hij naar de HAVO/VWO gaat. Hij kan het zich nog goed herinneren: ‘De eerste dag op de nieuwe school zaten we bij elkaar in de aula en iedereen ging een kant op naar de klaslokalen. Ik bleef achter en dacht: ik wil naar huis. Sindsdien ben ik niet meer naar een normale school geweest.’

Ik zit met moeder Karin, vader Jan en hun zoon Jay Jay,(24 jaar nu)  aan de keukentafel. Dit vraagt om een toelichting. Karin: ‘Op de lagere school ging het nog wel aardig, maar achteraf weten we dat er toen al sprake was van een angststoornis. Vanaf die dag dat hij thuis kwam en zich voornam niet meer heen te gaan hadden we hem elke dag in huis. Hij bleef langer in bed liggen, begon te gamen en zijn dag- en nachtritme om te draaien. Natuurlijk waren er wel behandelingen bij Bascule en de GGZ, maar altijd waren er weer andere behandelaars en werd het nooit echt beter. Ook zagen we nooit iemand van de schoolinspectie, we moesten het zelf maar een beetje uitzoeken.’

Op mijn vraag hoe dat voor Karin en Jan als ouders was en welke invloed het op het gezin had kan Karin wel wat vertellen: ‘We voelden ons heel onmachtig, we hadden het gevoel dat we weinig konden doen. Het vrat ook energie, alles draaide om Jay Jay.  Onze andere kinderen kwamen aandacht tekort, er waren regelmatig ruzies. ’s Morgens was Jay Jay niet te genieten als hij naar de Bascule toe moest. En altijd in het najaar had hij last van depressiviteit, dan was hij helemaal niet te genieten. Na de Bascule ging het helemaal mis, met dat gamen en ’s nachts wakker blijven. Was hij net uit bed, gingen wij aan het avondeten.’

‘De verandering zette zich in dat Jay Jay zijn rijbewijs wist te halen. Dat was zijn grote doel en met behulp van o.a. neurofeedback lukte dat. Daarna probeerden we ook wat dagbesteding te vinden voor JayJay maar dat liep telkens op niets uit, niets had zijn interesse. Tot de arbeidsdeskundige van het UWV de tip gaf te gaan kijken bij ICT vanaf Morgen. ICT had tenslotte zijn interesse.’ Laurens van ICT vanaf Morgen ziet Jay Jay nog zitten de eerste keer aan de spreektafel, samen met zijn moeder. ‘Ik dacht, moet deze in zichzelf gekeerde jongen ooit kans maken op de arbeidsmarkt? Ik gaf hem geen dubbeltje, maar de arbeidsdeskundige drong aan om het toch te proberen. En daar heb ik nooit spijt van gekregen. Niet alleen was het voor Jay Jay een hele uitdaging, ook voor ons als jonge, zijn weg nog vindende organisatie.’

De start van Jay Jay bij ICT vanaf Morgen is weifelend. Een keer niet, een middag wel, maar die ene middag werden twee middagen, drie middagen en een half jaar later zomaar een ochtend. ’s Morgens om 9 uur aanwezig zijn, en het lukte! Ook begon Jay Jay uit zijn schulp te kruipen. Hij overlegde met zijn collega’s, er werd voorzichtig gelachen aan de eettafel en Jay Jay ontwikkelde zich als een volwaarde kracht die vier dagen in de week werkt. Regelmatig op de vrachtauto zit, nieuwe jongens begeleid en projecten uitvoert. En nu de komende maanden zijn weg gaat vinden op de arbeidsmarkt.’

Maar waarom ging het bij ICT vanaf Morgen wel goed vraag ik? Jay Jay: ‘het is niet vrijblijvend, dat is het verschil. Je werk moet goed zijn en er wordt op je gerekend. In het begin kwam ik ’s morgens nog wel eens te laat. Maar Sjaak nam me toen apart en zei dat dat maar eens afgelopen moest zijn. Heel duidelijk, en dat hielp. Eindelijk iemand die me begreep! Sindsdien ben ik er gewoon op tijd. En wat ook belangrijk is: er is altijd een goede sfeer en iedereen is gewoon een beetje knettergek en daar hou ik wel van.’

Als laatste moet vader Jan ook wat kwijt. ‘Je moet straks even kijken in de schuur die Jay Jay en ik samen verbouwd hebben. Er staat nu een pool-biljart in. Alles hebben we samen gedaan. Ik had niet verwacht dat ooit nog mee te maken. We zijn nu weer een echt gezin.’

Impact in de Praktijk

Back To Top